cause it hurts

 


 

 

 

 

 

Please, stop make me crying.


และสุดท้าย...ก็ต้องอยู่คนเดียว?  พอคิดแบบนี้ วะฮะฮ่าๆ ขำอีกแล้ว น้ำตาคลอ... อืม ก็แค่... อืม... เข้าใจแจ่ม

แต่เมื่อลองทบทวนอีกที เห้ย ไอ้ปุ๊กบ้า ดันมองแต่ความทุกข์เป็นใหญ่ ปล่อยให้น้ำตาบดบัง "สิ่งนั้น" ฮะฮ่าๆ

อะไรกันเล่า ใครเขาจะอยู่คนเดียวกัน ไม่จริงเลย ยังมีคนที่ ห่วงเราอีกมากมาย ฮะฮ่า ความห่วงใยที่ได้มา ฮะฮ่า

น้ำตาคลอเพราะอะไรก็ไม่รู้อีกแล้ว รู้แต่ เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ อบอุ่นล็กๆ ในมุมหนึ่งของหัวใจ ..

 

ปล. แด่คนที่ไม่ได้อ่านไดอารี่ หน้านั้นของน้องจูน...

มีเรื่องจะขอบคุณ ขอบคุณ กำลังใจและความห่วงใยที่ให้มา เราจะเรียกได้ว่าคนแปลกหน้าก็ไม่แปลก ก็เรายังไม่ได้

เจอหน้ากันสักครั้งเลยนี้เน๊อะ แต่ยังไงก็ขอขอบคุณจูนนะคะ ขอบคุณจริงๆ รู้สึกดีใจที่จูนทัก มาในเอ็มวันนั้น

พอได้เห็นภาพหน้าจูน ภาพความทรงจำในไดอารี่ หน้านั้น เรื่องราวของจูนก็กลับเข้ามาในความรู้สึก พอนึกขึ้นได้

อืม... ทำไมจูนเข้มแข็งอย่างนี้ เรื่องหนักหนาขนาดนั้น ยังผ่านมาได้ แล้วพอมานึกถึงเรื่องตัวเองที่ต้องเผชิญ

เห้ย เรื่องของเรา เล็กน้อยจริงๆ พอนึกถึงเรื่องของจูน มันก็มีกำลังใจขึ้นมา สู้เว้ย!!  แล้วน้ำตาก็คลอเบ้า

ให้กับความอ่อนแอของตัวเอง  แล้วก็ขอบคุณนะงับ กับคำพูดเล่านี้

 

กำลังจะถามเป็นอะไรมั้ย ตกลงสบายดีนะกั๊บป๋ม

คับ เป็นกำลังใจให้น้อ

^_^ ยิ้มๆโลกสดใสจ้า

อย่าดิกั๊บ ร้องให้หมดสวยน้ากั๊บ

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เป็นกำลังใจให้กั๊บ สู้ๆนะ ท้อได้แต่อย่านานนะ

 


แล้วก็ขอบคุณอีกครั้ง กับสิ่งที่เหมือน ห่วง ก็คงห่วงนั้นแหละ แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไรดีขึ้นเลยแหะ ฮ่ะฮ่าๆ

แต่ก็ขอบคุณ เพราะคิดแล้ว ทบทวนแล้ว จึงเข้าใจ ในธรรมชาติของแต่ละบุคคล ในมุมมองของตัวเอง

****

 

แอบน้อยใจเล็กๆ ขำๆแล้วนะตอนนี้ เรารับฟังคนอื่นได้ แล้วจะมีใครกี่คนกันเชียว ที่ทำเหมือนที่เราทำให้ ฮ่ะๆ

พูดแล้วก็เหมือนเห็นแก่ตัววะ หวังผลประโยชน์ หวังการตอบรับ ฮ่ะฮ่าๆ พอๆ ไม่เอาดีกว่า ดีใจที่ได้ทำให้คนอื่น

คงไม่จำเป็นมั้ง ที่คนอื่นต้องทำให้เราเหมือนที่เราทำให้ มันมีเหตุผลนะ เรื่องนี้ เหตุผล คือตัวของเราเอง

 

เหตุผลที่ว่า.... เป็นคนที่รู้สึกว่า เมื่อใดที่ต้องแสดงว่าอ่อนแอ กับใครบางคน มันรู้สึก เสียหน้าแหะ

หรือแค่ไม่สนิท? หรือเพราะ มั่นใจในตัวเองมากเกินไป แล้วก็เอาแต่ใจตัวเองอย่างรุนแรง ฮะๆ

 


ขอบคุณทุกความเป็นห่วงเป็นใย

 

ไอ้เบียร์ ชั้นโทรไปร้องไห้กับแกได้ไหม? ฮ่ะฮ่า ข้าเกรงใจวะ

No Doubt
Don't Speak

As we die, both you and I
With my head in my hands
I sit and cry

     Share

<< เผชิญหน้าครั้งที่หนึ่งก็แค่สับสน >>

 

Posted on Tue 27 Feb 2007 19:59

 

 

 

CalendA
 

 

 

สิง
ปกป้อง
เรื่องธรรมดา
เพื่อคนที่เรารัก
ก็แค่สับสน
cause it hurts
เผชิญหน้าครั้งที่หนึ่ง
คุณได้รับสิทธิที่จะ[กลัว]
1-2-3-4-5-6-7-8-9-10
Every little Love
ตอบ E-mail

ล่าสุด

 

 

โปรด

รักที่เป็นความลับ
รักที่เป็นความจริง
สวัสดีคุณครู
รักนี้แม่และลูก
รักล้ำลึกบนดวงจันทร์
รักหนักแน่นเขียวหยก
รักขี้เกียจเลซี่
รักแด่สตรีไทย
รักในความสงบ
diclub
รักบนพาราไดซ์

 

 

 

 


มาบอกว่า...อ่านไดทุกหน้าของเจ๊

แต่ไม่มีคำพูดใดที่สามารถพิมพ์ออกมาให้เจ๊รู้สึกดี ๆ ได้

เมื่อไหร่ที่พร้อมรับความรื่นเริง...โผล่หน้าออกมา...แล้วจะเจอ
ท่านกิ๊ฟ   
Wed 28 Feb 2007 21:24 [3]

มาแอบอยู่มุมล่างสุดของได ฟังน้องร้องไห้
เพ่ฝน   
Wed 28 Feb 2007 17:27 [2]

ก้อโทรมาดิฟระ คุยได้
วันก่อนคุยแล้วไม่ยอมตอบยังเคืองอยู่เลย
ปล่อยให้ตัวตอบรับอัตโนมัติมันคุยกะช้านอยู่ได้
beer   
Wed 28 Feb 2007 11:04 [1]


 

 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh