กว่าจะตัดสินใจเขียนมาได้ ก็..

 


 

 

 

 

 

กว่าจะตัดสินใจ เขียนบันทึกหน้านี้ได้ ใช้เวลาไม่นานเท่าไร ปกติแล้วไม่ค่อยได้เขียนอะไรที่ระบุชัดเจน

เสียเท่าไร ทำไมนะหรือ เหตุผลง่ายๆ "ฟอร์มจัด"

 

บันทึกหน้านี้ ชื่อว่า " แค่ได้ยินเสียงก็เครียดลงกระเพาะ"

 

เมื่อคืนวันพุธ นอนปวดท้อง โดยที่ไม่รู้ว่า ปวดมาเพราะเหตุใด ได้แต่คิดว่า น่าจะทานอะไรที่ผิดสำแดง

เพราะปวดจี๊ดๆ และจี๊ดๆ แต่ก็ไม่ได้มีอาการว่าอยากจะถ่ายแต่อย่างใด อีกทั้ง ปวดตอนดึกแล้วด้วย หลังจาก

ที่ทานอาหารรอบดึกไป โดยที่ไม่ได้หิว ในตอนแรกก็คิดเพียงแค่ว่า วันนี้สงสัยว่าจะทานเยอะ แต่จนแล้วจนรอด

นอนไปปวดท้องไป จนมีอาการเหมือนคลื่นไส้ เลยรู้ได้ทันทีเลยว่า ปวดกระเพาะ ก็เลยลุกขึ้นมาดื่มยา

 

กว่าจะมีสติมากพอที่จะประมวลผลว่าตัวเองปวดท้องเพราะอะไร ก็ปาไปหลายชั่วโมงตั้งแต่ล้มตัวนอนยันตีห้า

แล้วกว่าจะประมวลผลหาสาเหตุ ก็กินเวลาเข้าไปอีก หลายชั่วโมงเกือบจะเที่ยง ในระหว่างนั้น อาการปวดท้อง

ต่างๆ ได้หายไปแล้ว แต่กลับมีอาการเกิดขึ้นมาอีกหลังจากทานข้าวเที่ยง ตอนนี้ก็เลยฟันธงลงไปได้เลยว่า

"ปวดกระเพาะ"

 

แต่สาเหตุการปวดครั้งนี้ อย่างที่ได้คิดไว้แต่ต้นแล้วว่า ไม่น่าจะมาจาก การทานอาหารไม่ตรงเวลา ถ้าเป็นอย่างนั้น

จะมีสาเหตุมาจากอะไรอีกเล่า ถ้าไม่ใช่ เครียด!!  แล้วช่วงนี้เครียดอะไรหนักหนา ลองย้อนกลับไปคิดดู

ช่วงนี้ บ้านน้ำท่วม ต้องทำโน่นทำนี้เยอะ ส่วนน้าสะใภ้ก็จะเอาโน่นเอานี้ให้ทำโน่นทำนี้ เยอะจนไม่รู้จะสุมอะไรใส่มาหนักหนา

แล้วยิ่งเมื่อวันพุธ ตื่นมาก็พบกับความเครียดเลย ก็เลยส่งผลให้ตอนกลางคืนปวดท้องเข้าไปใหญ่ แล้วพอตื่นมาวันรุ่งขึ้น

ก็ปวดอีก อ้า เครียดนี้เอง เรื่องราวเยอะแยะมากมาย จนขนาด ไม่อยากจะได้ยินเสียงน้าสะใภ้ตัวเอง

ราวกับว่า พอได้ยินเสียงแล้วก็พาลเครียดไปเอง ปวดท้องมากมาย แล้วก็เหนื่อยมหาศาลด้วยสิ ทั้งที่ บางทีก็ไม่ได้

ทำอะไรที่ต้องใช้แรงเยอะแยะ แค่ส่ง e-mail แต่ก็เหนื่อยจนไม่สามารถ นั่งทำอะไรต่อได้แม้แต่เพียงนาทีเดียว

 

บางที ตัวเราเองก็ถึงขนาดว่า ตื่นมาเดินออกจากห้อง ก็เอา ipod เสียบหูฟังเพลงลงมาแต่เช้า ไม่อยากได้ยินเสียง

ใดๆทั้งสิ้น พยายามเดินเลี่ยงไปเลี่ยงมา ไม่ก็ล็อคตัวอยู่ในห้อง แต่สุดท้ายก็ต้องเจอกับเสียงน้าสะใภ้อีกจนได้

แล้วไงหละ ก็เครียดอีกจนได้ นี้เมิงจะเอาอะไรกับกูนักหนาวะ ทำได้ให้แค่นี้ ไม่ใช่ว่าทำได้ทุกอย่างอย่างที่ต้องการ

อยากได้อะไรทำไมไม่ใช่ลูกตัวเองที่ ตัวเองคิดว่าฉลาดหนักหนาแทนเล่า มาใช้ควายโง่ๆ เฉื่อยๆตัวนี้หาพ่อหรืออย่างไร

ทำได้แค่นี้ เครียดได้แค่นี้ แล้วใครจะมารับผิดชอบ ความเครียดที่ก่อตัวขึ้น

 

จะมัวไปโทษคนอื่นว่าทำให้เราเครียด ก็คงจะดูเห็นแก่ตัวเกินไป แต่ทำไงได้ นี้มันชีวิตจริง ไม่ใช่นางเอกในนิยาย

ไม่ได้สวยงาม ไม่ได้แม่พระ ที่จะไม่เห็นแก่ตัว คนเรามันก็ต้องโทษคนอื่นสิ ถึงจะได้ชื่อว่าเป็น"คน" โดยสมบูรณ์

 

จริงๆนะ แค่ได้ยินเสียง ก็เครียด ปวดท้องอีกแล้วแหะ ฟังเพลงจนหูเจ็บ ดีกว่า ปวดกระเพาะ หรือเปล่านะ

ออกไปข้างนอกดีกว่า ไปปวดกระเพาะข้างนอกบ้าน มันอาจจะมีอะไรต่อมิอะไรดีขึ้น

 

     Share

<< I'll die in summerทุเรศตัวเองวะ >>

 

Posted on Fri 3 Aug 2007 19:11

 

 

 

CalendA
 

 

 

ติดอยู่ในเพลง
ดีได้วูบ
พื้นที่สาธารณะส่วนตัว
เสเพลวะชีวิต
ทุเรศตัวเองวะ
กว่าจะตัดสินใจเขียนมาได้ ก็..
I'll die in summer
อะ ไอ้ นี้ นี่เอง
เมาว้อยยยยยย
ผู้ชาย
ถึง คุณ วนิดา ณ ภูเก็ต

ล่าสุด

 

 

โปรด

รักที่เป็นความลับ
รักที่เป็นความจริง
สวัสดีคุณครู
รักนี้แม่และลูก
รักล้ำลึกบนดวงจันทร์
รักหนักแน่นเขียวหยก
รักขี้เกียจเลซี่
รักแด่สตรีไทย
รักในความสงบ
diclub
รักบนพาราไดซ์

 

 

 

 


ขอบคุณค่ะที่แวะไปเยี่ยม...อย่าคิดม๊ากน่ะค่ะ สู้ๆ ต่อไปค่ะ ถ้าเครียดมากลองไปเล่นตามสวนสาธารณะซิค่ะ..สดชื่นออก
jejee   
Sat 4 Aug 2007 20:05 [2]

กลับบ้านเหอะว่ะฉันว่านะ
เห็นแล้วเซ็งแทนเลย บ้านใครไม่น่าอยู่เท่าบ้านเราว่ะ

ปล.คิดถึงพวกแกว่ะ
beer   
Sat 4 Aug 2007 9:53 [1]


 

 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh